Yollarım var önümde kimi kapalı kimi açık…

Bir koku var, hep burnumda, o arabaya bindiğimde buram buram, gelirdi ya yine hissettim. İlk bindiğimde sıcaktan vıcık vıcık… Sonra klima çalışır, soğuyuverir üşürüm, burnuma gelen o koku. Özledim her şeyi, kendime yettirdiklerimi de, seni de, benim bildiğim ilk parfümünü de tanıyorum. Hala nerde duysam, tanıyorum çekiyorum içime… Beynim uyuşmaya başlıyor, oradan göğüs kafesime bir sızı…Ne bu aşk mı, değil…Gözünün alabildiğinden daha büyük, bir o kadar sana uzak, sen bilemezsin, bildiğini de anlamazsın ya mevzu o değil. Aşk değil yalan, sen anlamazsın, ben de anlatamam, bu başka bişey.
Hadi kandırayım kendimi, ben hiç yaşamadım bunların hepsini, hasta kişiliğimden sana armağan olsun söylediklerim. Gülerim inanırsan buna, yutkun birkaç kere daha, çek nefesi içine, bak hala hayattasın, ben de öyle. Ölüm var sonunda ya ben inanmadım, bilmem gerek sonrası nasıl olacak, inanırım göreceğim sizi oradan, arada kafanıza mermiler gibi ineceğim sağanak sağanak.
Arabada mıyım yine, yol önümde… Hep gittiğim o yol gibi bir aşağı bir yukarı uzuyor. Kulağım da radyonun sesi, malum senin arabanda başka bir şey çalışmazJ. Sadece sen ve ben değil, sizinkiler de var arabada, o benim sizi götürmek istediğim yere gidiyoruz. Yolda gündöndü tarlaları, gözünün alabildiğine sarı, siyah…Arada denizi görürüz tepeden, sonra rampadan aşağı, sıkılıp camı açarız, annenle kafamızı camdan dışarı çıkarır, çığlık atarız. Acıkırsak K.dağında mola verir ohhh köküne kadar mangalın dibine vururuz. Olmazsa olmaz ben bir de içerim iki kadeh, sonra yola devam. Sonra eve döneriz, balkona çıkar püfür püfür eser şimdi orası…Çay içeriz, iki bardaktan fazla almayayım ben dokunuyor. Hadi yat sen artık sabah şehre ineceksin, çekilmezsin bu saatten sonra, biz otururuz, sohbet muhabbet gece yarısına kadar, sonra annenler de yatar, ben kalırım bir tek, bir iki sigara daha… Kafamdan neler geçmiyor ki… Anlatsam, anlamazsın.

S ver S Bunaldım

Bugün gidiyorum; anlatmak için, sinirliyim ya; sakinleşmek için, belki de dinlemek için, orasını gidince öğreneceğim. Kulağıma giren sözcükler beynimde süzülmeden anlayabilmek için gidiyorum. Aslında keşke daha yavaş olsa, her biri altın öğüdün, görüşün, fikrin ama o da benim değil onun kabahati. Dalgaya alırım ya aşağılamak değil, benim ki olanı göstermek. Çok hızlısın demedim bu zamana kadar, anlamak zor seni, sen kendini anlayabiliyor musun diye sormak lazım hakikaten.Mola veriyor mu benim gibi? Vermesi gerek bana sorsa, sözcükleri midende saklayıp, ciğerlere hava doldurmalı, üstün yol tutuşu sağlamak için. Al sen de konuşuyorsun ben seni bildim bileli, sustuğun evre tehlikeli madde kıvamında ayılık dayılık hesabı köprü geçişlerini kapatırsın. Ben zaten hiç bulaşmayanlardanım o haline, devamı gelirdi ya sıktın beni yine, daha kaç saat var önümde zaten, Allah sana da bana da kolaylık versin

İstediğim Bu

Dünden beri hoş şeyler oluyor hayatımda. Ne biliyim dostlarım gelsin istiyorum, oturalım, konuşalım, gülelim, gerektiğinde kızıp ağlayalım. Loş ışıkta içki içelim, hafif müzik kenardan eşlik etsin, o da söylesin bizimle. Gittiklerinde garip bir hüzün olsun, sanki bir daha hiç göremeyecekmişiz gibi. Sonra oturayım, kenardan sarı ışık vursun, Deniz söylesin, ben yazayım, cam açık olsun, sigaranın tadı boğazımı yakmadan…. İşte anladın ne demek istediğimi. Ağlamakla ağlamamak arası bir mutluluk benimki.
Onların öncesi kafandakiler canlansın, tek tek hatıraların uyansın, kavgasız gürültüsüz hepsi bir bardak su gibi dingin olsun. Ya da yağmur yağsın, içini serinletsin, rüzgarın önü açık; yağar elbet, bekleyeceksin….. Bu sefer gülümsemek zorlama olmasın, içinden gelsin, zoruna giden her şeyin üstüne çizgi çekip bırak, biraz onlarda dinlensin, sen yorul bu sefer ruhun değil

......

Hiç bilmediğim bir yere gömün beni. Mezarım başında dualar değil, bol kahkahalı anılarımızı zikredin. İsterseniz hanımeli ekin başucuma, kokusu rüzgarla savrulsun tüm rahmetlilerin üzerinde.
Uzak bir yere gömün beni, herkesi istemem tepemde, sadece sevenler gelsin, cenazemde formalite tören adamları savulsun başımdan, maksat cemaat değil, kalabalık olacaksa hakiki olsun.

Yok Efenim….

Sabreden derviş muradına erermiş miş miş miş, kim söylediyse bok yemiş. Acaba bu zamana kadar beklemişmiymiş, kendini hiç dinlemişmiymiş, ya da o kadar kendini beğenmiş ki aslında bekleten oymuş.
Zaman geçmiş, herkes kendi yolunu çizmiş, kimine inanmış, gerisini sallamış, elinde kalanla yetinmiş, daha fazla kıymet bilmiş, ettiği ihanetlerin bedelini kendine ödetmiş, acı da çekmiş, safa da sürmüş, yeri gelmiş oynamış, yeri gelmiş ağlamış, ama yukarda Allah varmış ezikliğini atamamış, içini kemiren o duygu pastırmadan mütevellit kasabın elinde terbiyelenmiş. Kabahati neymiş kendi de bilememiş.
Hep suçlamış, sormamış, asmış, kesmiş, düşünmüş, beddua da edemezmiş korkarmış, çünkü inanmış, suçu neymiş, ben söylemişim o dinlemiş, bilemezmiş gerçek samimiyet neymiş, yıkılmış kaleleri, tatlı dili yalanı deliğinden çıkarmış, gerçeği beğenmemiş, tükürmüş yaradan aldığı zehiri.
Konuşsun istemiş, dogmalarını alsın bi tarafına soksun demiş, salak sanki duyan varmış, söylemiş söylemiş bakmış söylediği de kendisiymiş, baştan beri deliymiş zaten. Hep zamanı gelmiş, hep ertelemiş. ‘’Yok artık bu son bir daha mı tövbe haşa’’ derken yalanına kendi bile açıp gülmüş. İşin tuhafı bize göre –ona göre en acı veren kısmı- bu sefer peşinden koşması gereken sanki kendisiymiş gibi hissetmiş.
Bu onların problemiymiş, aslında ne sizi ne de bizi ilgilendirirmiş. Söz gümüşmüş sükut altınmış ya, susmak erdemden sayılmış. Bir bak geriye zaten hep konuşanların kellesi gitmiş. Zaten canım ülkem hep mazluma vermemiş mi iyi niyet oylarını, sen konuşsan ne faydası varmış, kim dinlermiş ki seni, ara sıra saçmalamışsın diye tüm sepeti çürüğe atmışlar. Oysa mazlumu oynamak kolaymış, ağlamayana meme vermeyen anaların ülkesinde, yüzü düştüğünde yaslanacağı bir omuz her zaman bulunurmuş. Almayacakmışsın mazlumun ahını çıkarmış deste deste, valla öde öde bitiremedik borcumuzu.