Birileri illaki gitmeli. Kimi ölüme, kimi evine, kimi işine….Ya da benim yanıma gelmeli. Ağlamanın da faydası yok ya bilirim. Ağlamak geçici, diniyor sonunda insanın gözyaşları. Olanı kabullenmek gerek, başka ne gelir elden. Birini yolcu ederken ağlamak gibi; alakası olmasada. Herkes aynı yerde ama ulaşamazsın ki öyle her istediğinde, uzaklığın ölçüsü nedir ki? Saatlerle mi ölçmeli, edilen sohbetlerin sıklığına göre mi?
Biliyorum bir gün herkes gidecek, ben ve benim gibiler kalacağız baş başa. Biz de birbirimizi bulup bütün olacağız. Tarihleri de unutacağım, o zaman yalnızlığı da hatırlamayacağım. Geleceği hesapsız yaşamak için geçmişi de atacağım köşesine. Nedir ki beni sözde ilkeli yapan? Geçmişim, duruşum değil midir? Kurtulursam iplerimden, daha mı kötü olurum? Hala insan olur muyum düşünmeden?
Siz en iyisi gidiniz, biz başımızın çaresine bakarız. Ölmedik ya, elbet bundan sonrasını da yaşarız. Sizi severiz bilirsiniz, kırıklığımız size değil, olanlara.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder